RSS  

صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش/که آب زندگیم در نظر نمی آید

قد بلند ترا تا به بر نمی گیرم/درخت کام و مرا دم ببر نمی آید

مگر به روی یار دلارای ما ور نی/به هیچ وجه دگر کار بر نمی آید

مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید/وزان غریب بلاکش خبر نمی آید

بسم حکایت دل هست با نسیم سحر/ولی به بخت من امشب سحر نمی آید

در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز/بلای زلف سیاهت به سر نمی آید

زبس که شد دل حافظ رمیده از همه کس/کنون ز حلقه ی زلفت بدر نمی آید