RSS  

اینک در آرامشی خاکستری آرام آرام توانم می رود...
قلم که بر دست می گیری و از جوهر عمرم بر می داری آرام می شوم
این بار تنها، لذت پایان بازی است که مرا به ادامه اش وا می دارد
که من درگذرانِ سختِ روزهای شتاب، از ادامه بازی شوم نیز بیزارم
نگاه خسته ام دیگر تحسین رهگذران را در جفای زمان از یاد برده است...

خستگی افسانه ی زندگی در من است، گویی هزاران سال زیسته ام
چقدر شکسته ام،چه کوره راههایی پیمودم بی خستگی که دیگر فرصت افسوس هم برایم نمانده است

کودک قلب من،آرام بگیر و آرام باش...
این صدای هر تپش قلب توست که مرا فرا می خواند
این، حسِ لحظاتِ حضور سبز توست که مرا تسکین می دهد...
لحظاتی که برای من، سرشار از ابدیت مرگ و زندگی اند
تنها یک نگاه تو وجودم را ویرانه می سازد
تو نمی دانی که برای من، بهار تمام زیبایی اش را از تو وام می گیرد...

بهاری ترین من!
در سحرگاهی آرام سر از بالش خوابت بردار و پنجره ذهنت را به روی من بگشا تا با تو از آواز خورشید سخن بگویم...
از سادگی دستهای بهاری ات که چون خورشید بر من جاری می شود...

مرا در خویشتن رها مکن
من تو را به سر منزل عبور، به رود خروشان حیات خواهم برد
در من بنگر که دل من با دل تو سخنها دارد برای گفتن اگر تو بخواهی